عاشقانه های یک حقوقدان

سفیر قلب تو میشوم در ازدحام رنج ها و تلخی ها...

وقتی خط به خط مواد قانون نبودنت را میخوانم تنها بطلان دوست داشتنت را در میابم و بس....
وقتی که دیگر در تابعیت قلب تو نیستم تابعیت مضاعف را میخواهم چه کار !.....
دریای آزاد من پر از موج نفس های توست پر از نگاه هایی که تمام دریای سرزمینی ات را به وجد می آورد....
اما تو هنوز هم بطلان این قرارداد را میخواهی....
یادت می آید !؟
عشق تو تنها یک مالک داشت و آن هم من بودم اما این روزها چون ملک مشاعی شده است عشق تو ، همه از آن حق انتفاع دارند.
اشکالی ندارد من این عشق را حتی در اشاعه هم خواهانم تو از تمام اموال منقول و غیر منقول دنیا تنها وجودت را به من منتقل کن حتی اگر حبس مال باشد حتی اگر تنها منفعتی کوچک ، تنها لبخندی گرم از تو وجودم را گرما ببخشد.

اگر روزی از تو شکایتی به دادگاه ببرم خواهان اعاده به وضعیت سابق میشوم تو خوانده تمام اشک هایم تمام سکوت هایم و تمام تنهایی هایم هستی وقتی که من با گرمی اشک هایم با تو حرف میزنم تمام این اشک هایم این طومار بلند دادخواستم به تو ابلاغ واقعی میشود....

من از آن که قلب تو راغصب کرده شاکی ام .
خسارت این غصب رد تمام وجود توست رد عین نگاه توست رد آن عشق بی مثالی است که دیگر مثل آن وجود ندارد.

قانون مدنی میگوید هیچ کس نمیتواند طرق و شوارع عامه و کوچه هایی را که آخر آنها مسدود نیست را تملک نماید.
اما تو تنها مالک کوچه ی قلبم هستی وقتی آرام و تنها در این کوچه ی سرد قدم میگذاری و وقتی دوباره تابعیت تو از آن من میشود دیگر خواهان هیچ حقی نیستم جز استیفای تمام وجودت....

ترصیف عشق من و تو از ابتدای آفرینش دنیا بر سر تیر وجودمان حک شده است.

روزنه ای به سمت پنجره ی اتاقم باز کن من با هیچ حصاری با هیچ حایلی مانع از تو و نگاهت نمیشوم...

عین عشق تو را در هنگام غصب هیچ جایگزینی نیست و بدل حیلوله را نمیخواهم تنها عطر تنت را تمام تمامت را به من برگردان....
حیازت عشق تو در تملک من در می آید.
و ای کاش توافق قلب هایمان مانا باشد و ضمانت اجرایش تمام وجودت باشد وقتی در مالکیت من در می آیی....

نوشته آقای نصیری